De 12 gezichten op de vuurtoren

Tijdens een vakantie of een weekend weg is het altijd leuk om een vast onderwerp te nemen. Iets wat je regelmatig ziet, of het kan ook een onderwerp zijn wat je meeneemt. Zo kwamen we iemand in Namibië tegen die vaak haar rode, opvallende tas op de foto zet, of een fotovriendin die naar Schotland ging voor de papegaaiduikers en een (my first) puffin knuffel mee nam . Die werd als mascotte regelmatig op de foto gezet. Zo heb ik weleens een serie gemaakt van gebedshuisjes die langs de weg staan in Griekenland .

Op Texel was het de vuurtoren die je vanaf vele plekken ziet. Gelukkig hadden we diverse weersomstandigheden, storm, wind, regen, zon en blauwe lucht. Een mooi onderwerp om op diverse manieren op de foto te zetten. Ook om eens ICM uit te proberen, bewegen met de camera.  Zo’n kleurig onderwerp is daar prima voor. Er werden veel foto’s gemaakt en ook weer veel foto’s weggegooid. De titel is geïnspireerd op de 36 gezichten van berg Fuji, van de Japanse kunstenaar Hokusai.

Kruiend ijs

Na een week sneeuw en ijspret kwam de dooi en dan zie een zeldzaam natuurfenomeen: kruiend ijs. Er ontstaat ophoping van ijs door de dooi. De stukken ijs breken af en worden door de wind meegedragen richting land, strand of dijk. Hier stapelen ze zich op, tot kleine bergjes ijs schotsen. Woensdag en donderdag ben ik op zoek gegaan rondom het Gooimeer en bij het IJmeer. Kijken naar lijnen en vormen, proberen orde te scheppen in de chaos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De 1e grote foto is hetzelfde bergje als de foto waar ik op sta, alleen van 1 dag later. Het dooien gaat hard!
Ook leuk om de fotografen op de foto te hebben staan 😉

 

 

Vandaag is rood

Vandaag is rood … de fotowandeling naar de klaprozen. De weersvoorspelling zag er van de week voor deze  zaterdag herfstachtig en nat uit. Ik vermoedde dat hij niet door zou gaan vanwege het slechte weer, maar wacht altijd het vrijdagavond journaal af. En tot mijn verbazing zou het in de ochtend droog zijn.  Toch op pad, heerlijk!

Met een frisse wind en blauwe lucht met witte wolken verzamelden we op de parkeerplaats. Als snel zag het er dreigend uit, eenmaal bij de klaprozen hadden we wat spetters, al snel gevolgd door zon. Iedereen ging aan de slag en stoeide met de klaprozen. Op de dunne steeltjes zijn ze wat gevoelig voor wind. Een mooie uitdaging, die afgesloten werd met een korte wandeling door de Vesting en een koffie of thee in een restaurant. Gelukkig kon dat weer, op veilige afstand!

Een goede keuze

Het was een goede keuze om de fotowandeling een dag naar voren te schuiven. Met een zonnetje gingen we op pad en gelukkig waren de sneeuwklokjes nog niet over de top. Languit in het bos of gras. De wind maakte het wel lastig, de sneeuwklokjes stonden niet stil voor de fotografen 😉  En van het languit op de grond liggen word je koud. Na een wandeling over de dijk was het heerlijk toeven in de Zeemeeuw met warme koffie,

fotowandeling sneeuwklokjessneeuwklokjes

Wintertip

Het is leuk om als het goed vriest bellen te blazen. En er moet niet te veel wind zijn, anders blazen de bellen alle kanten op.  Je voelt je net weer kind 😉
Dinsdag bleven de zeepbellen even liggen en dwarrelde er wat sneeuw op. Het lukte niet om op de tafel een zeepbel “neer te leggen”. Ze spatte weer snel uiteen. In de klimop ging het nog het beste. Vandaag is het wat kouder en bleef de zeepbel wat langer op de bergthee plant liggen. Je zag de bel bevriezen. 

Hoe ga je te werk? 
Neem een warm zeepsopje, dan bevriest het wat sneller en bij de apotheek kan je glycerine (glycerol) kopen. Dit wordt normaal gesproken gebruikt voor (hand)crèmes. Een klein scheutje erbij, het maakt de zeepbel wat steviger en zorg dat hij niet zo snel uiteen spat. Fotograferen met de macrolens ging bij mij nog het beste. Heb je geen macrolens, neem dan de lens waar je het meeste kan inzoomen. 

Zoek een beschut plekje op dat uit de wind is. En het moet natuurlijk vriezen. In de vroege ochtend is het nog flink koud, later warmt het al weer wat op. 
Heb ook veel geduld, de bellen waaien net een andere kant op dan dat je wilt, raakt de bel een harde ondergrond, bijvoorbeeld de tafel, kan hij uiteenspatten en heb je de bel op een mooie plek liggen en je pakt de camera en kijkt door de zoeker … bel weg… uiteengespat. Als het lukt  is het erg leuk, pas wel op voor reflectie van de huizen en van jezelf! Als ze wat langer blijven liggen, kunnen ze mooi bevriezen met ijsbloemen.