Wat zouden jullie doen?

Wat zouden jullie doen? Dat was mijn vraag op Social Media.
Je gaat op stedentrip met een paar vrienden naar een Europese hoofdstad, waar je zelf al twee keer eerder bent geweest. Neem je de grote camera mee of kies je voor een compacte, kleine camera of mobiel?

De antwoorden daarop waren wat gemixt, de meeste stemmen gingen naar de mobiele telefoon of kleine compact camera. Zolang ik geen fotografische fratsen uit ging halen zoals lange sluitertijden, dubbele belichting, spelen met scherptediepte e.d Mobiel meenemen en vooral genieten van de vriendschap, was een antwoord. Met de mobiel kun je in steden vaak toch meer kanten mee op, tenzij je inderdaad creatieve beelden wilt maken, maar daar heb je vaak de tijd niet voor als je met niet-fotografen op pad bent, zei een andere fotografe. Er waren ook tegen geluiden: “ik neem altijd de camera mee” en “Is er een kans om te fotograferen, dan wil ik mijzelf niet beperkt zien en achteraf balen van had ik maar, dus dan gaat uiteraard de grote camera mee”. Toch de angst om wat te missen en dat kriebelde bij mij ook. Ik was al 2 keer eerder in Rome geweest, dat maakte de keuze ook wat makkelijker.

De compact camera ging mee, daar kan ik allerlei fotografische fratsen mee uit halen en is klein om mee te nemen. Na de eerste dag bleef de compact camera in het hotel, met de mobiel ging het prima, lichter van gewicht en dat was met de warmte wel fijn. Veel gewandeld, een ochtend gefietst en vele sfeerfoto’s met de vrienden gemaakt. Zoals een fotografe zei, bij het zien van onderstaande foto: “Super om lekker met elkaar te dollen en het echte fotograferen even los te laten!”

De uitspraak van Diane Arbus

I TEND TO THINK OF THE ACT OF PHOTOGRAPHING, GENERALLY SPEAKING AS AN ADVDENTURE

MY FAVOURITE THING IS TO GO WHERE I’VE NEVER BEEN.

Diane Arbus (1923-1971) vond fotograferen een avontuur. Favoriet was om op plekken te komen waar ze nog nooit was geweest. Zelf vind ik het ook uitdagend om op vakantie te fotograferen. Je ziet nieuwe dingen, ontmoet andere culturen. Je stapt even uit je dagelijkse routine. Dat nodigt uit voor een foto. De laatste paar jaar ben ik ook steeds meer in mijn eigen woonomgeving te vinden om te fotograferen. Met de komst van de mobieltje, zie je mensen steeds meer hun dagelijkse bezigheden fotograferen. Men kan nu makkelijker een fotootje maken, of een selfie en dit delen via de sociale media. De selfies geeft ook weer een wonderlijke vorm van fotografie. Al die gezichtjes die van bovenaf gefotografeerd zijn. Met gestrekte arm en oogjes die een bepaalde richting opkijken, van “sta ik er wel goed op”. Deze foto s gemaakt in India. In het zuiden in de stad Kochi zag ik deze man met bril. Een donker montuur met jampot glazen. Ook dat geeft vervorming van de ogen.

De Amerikaanse fotografe Diane Arbus studeerde bij Lisette Model, die haar stimuleerde in het maken van portretten. Ze is bekend geworden met het fotograferen van mensen, die zichtbaar anders zijn. Daarnaast werd ook de gewone medemens op de foto gezet. Ze werden op straat aangesproken en er werd ter plaatse en foto gemaakt. Soms maakte ze de foto bij de mensen thuis. Ze fotografeerde de mensen confronterend, in zwart wit en frontaal van voren. http://diane-arbus-photography.com/

Haar leven is verfilmd in de film Fur, met Nicole Kidman in de rol van Diane Arbus.
http://www.imdb.com/title/tt0422295/ (film)

Diane-Arbus